De schijndood is een toestand, waarin een persoon of dier doet alsof ie dood is, om daarna de treurenden uit te lachen.
Verheug je niet te vroeg! Die doet alsof!
In de middeleeuwen gold iedereen die de ogen dicht had en niet antwoordde als schijndood. Meestal werd hij dan begraven en kreeg een trompet of Big Band mee in de kist. Om zich bezig te kunnen houden, werden er vaak ook speelkaarten en een gameboy bij gelegd. Zodra de dode dan op de trompet blies (opdat hij leerde hoe men trompet moest spelen, werd in de kist ook het boek “Trompet leren voor Dummies” gelegd, waarbij de schijndode door het gebrek aan licht problemen had, het boek te lezen.) kwamen een paar mensen en groeven de schijnbaar gestorvene uit en hielden hem dan voor iets bijzonders, zoals bijvoorbeeld een heilige. Een goed voorbeeld daarvoor is Jezus Christus, die met een paar joodse vrienden onder een hoedje speelde en mt ketchup en nepsperen een mooi toneelstukje opgevoerde. Nadat hij het volume van zijn mee in het graf genomen gettoblaster volluit opengedraaid had, kwamen familie en bekenden meteen om Jezus als heilige te vieren. Alhoewel hij niet het eerste en niet het laatste geval was, was hij wel de belangrijkste.
die ligt er nog wel even
Tegenwoordig is het wat moeilijker schijndood te spelen, omdat doodgewaanden vaak voor de lol door srtsen worden opengesneden enbij hen organen worden uitgenomen die dan aansluitend bij ebay verkocht worden . Indien men dit alles overleeft zonder te lachen of huilen, moet men ook noch het naakte verblijf, zonder deken, ineen schuiflade in een werkelijk koude ruimte overleven. Als men ook dat voor elkaar heeft, staat niets meer een grappige begrafenis met verrassingsgast in de weg, behalve wanneer de familie ertoe besluit, de grapjurk in een urn op de televisie te plaatsen, dan wordt het met de verrassing mogelijk niets.
Alhoewel de meeste schijndoden grapjurken zijn, zijn er ook schijndoden die überhaupt niet weten, dat ze dood zijn. Zij worden door hun artsen doodverklaard en begraven. Onder de aarde, waar het meestal behoorlijk donker is, denken zij dan, dat dat het leven na de dood is en vertdrijven de tijd door oude liedjes te zingen en met zichzelf t praten. Wanneer zij gevonden worden voordat zij verhongeren, verdorsten of van verveling sterven, maakt dat allemaal meestal zin voor hen. Deze schrijven dan meestal boeken en worden over de hele wereld gevierd.
Om een schijndood uit te voeren moet alles goed gepland zijn en volgens een schema verlopen. Op de eerste plaats heeft men een goede zogenaamde reden om te sterven nodig, omdat men niet gewoon zo doodgaat (dat zou bijna geen enkele arts geloven). Vaak word als oorzaak een ziekte gekozen (opgelet! Ziektes als snotteren, hoesten of diarree zijn ongunstig…). Ook ongevallen zijn bij schijndoden zeer geliefd. Men moet alleen oppassen dat men niet echt aan de gevolgen van een ziekte resp. ongeval sterft of zo enstig gewond raakt, dat men lichamelijk niet in staat is deze serieus te nemen grap uit te voeren. Als de schijndode dan blijkbaar aan de gevolgen van het plotsklapse ongeluk of onverwachte ziekte bezweken is, moet alles voor de begrafenis voorbeereid worden. Het beste is, wanneer een familielid ingewijd is, zodat deze er voor zorgt dat de schijndode aan het eind niet gecremeerd wordt. De ingewijde moet zelf geen lolbroek zijn en geen ruzie hebben met de schijndode, omdat hij dan iets zou kunnen doen waar ie later spijt van heeft. Zodra de schijndode dan op zijn begrafenis verschijnt en de familie en vrienden hun speeches houden, is het grote moment van de schijndode gekomen en kan hij de treurenden met een ’1 april’ zich dood laten schrikken. Of de grap gelukt is, ziet men aan het aantal slachtoffers die aan een hartaanval bezweken zijn.
Zo’n schijndood kan een grappig en onvergetelijk voorval zijn waaraan velen hun plezier hebben. Toch zijn er ook risico’s die men zomaar kan negeren. Bijvoorbeeld kan men door deze aprilgrap vrienden die zich gebruikt voelen, verliezen of de familie kan de schijndode verstoten. Bij een bijgelovige familie kan het ook gebeuren dat men voor de duivel wordt gehouden, wat ertoe leidt dat de stad de schijndode vreest. Het pijnlijkste risico is echter, dat men voor een zombie wordt gehouden en door de mensen met mestvorken en fakkels achtervolgd zou kunnen worden. In de meeste gevallen gebeurt, naast een paar dode familieleden, niets ergs. Vaak maakt men zich door zulke acties ook geliefd. Iedereen kan van zichzelf zeggen al een schijndood achter de ruf te hebben. De mensen die nog geen schijndood hadden, zijn waarschijnlijk bezig er één te plannen.
Dit artikel is vertaald uit het Duits. Bron: Stupidedia
Boterberg
Niemand wil het hebben, tenminste niet aan het eigen lichaam, maar op het brood bij het ontbijt, een steak op de bbq zonder vetrandje is ook niet je van het. Dus begon de mens schizofreen te worden. Okay, is zijn normale toestand.
Maar het vet bleef ons behouden. Het lonkte uit alle richtuigen naar ons. ‘s Morgens, als men de koelkastdeur openmaakt, staat helemaal vooraan, met een vette lach, de boter. In de kast, naast het fornuis, grijnst de olie. Men probeert op biscuitjes over te stappen, opschrift boterkaakjes.
Men vlucht het huis uit, maar eten moet men – de eerste weg leidt naar het cafétaria. In heel veel frituurvet zwemmen frietjes en frikandellen. De vriendelijke cafétariahouder strijkt het bakrooster rijkelijk in met vet in, zodat de worstjes er niet aan vastplakken. Ook nix, dus.
Men gaat naar de vriendelijke Turk op de hoek. De salade in de koelvitrine ziet er verleidelijk uit, maar zo helemaal zonder iets. Men gaat naar binnen, om de rest te zien. De Dönerspies draait zich om zijn eigen as en van onderen druipt het vet eruit. Okay Döner zonder vlees maar met tzatziki, daar schiet je dan te binnen dat dat witte spul uit minstens 50% vet bestaat en men verlaat schielijk de dönerzaak, de maag sleept al over de vloer en wil eindelijk wat te doen hebben.
Zo’n gyros zou niet slecht zijn, daar zit geen vet in verstopt, maar ook bij de Akropolisgrill druipt het vet uit het draaiende vlees, salade dus. Het enige wat ze hier hebben is koolsalade. Hij glanst vettig en bij de persoon voor je heb je al gezien dat bovenop een plak schapenkaas lag. Alweer vet, dit keer ergens om de 40% en van een schaap.
De pizzabakker is compleet geïrriteerd, wanneer van hem wordt verlang een pizza zonder een ordentlijke hand vol kaas erover te strooien, waaronder alle andere ingrediënten verdwijnen. Men stelt vast, dat zelfs in de tomatensaus vet moet zitten, zij heeft olieogen. Dus, ook hier geen kans iets te kunnen eten.
De menukaart aan de deur is een openbaring van vet, varkensmagen, varkenspoten, hamburger, uiencremesoep met rijkelijk crème fraîche. Men gaat niet eens naar binnen…..
De supermarkt, de groenteafdeling, rauwkost, wortelachtigen (wortelen, selderij, suikerbieten) daarbij kool, slabladen, fruit en verder niets, als een konijntje. Men suft ophet internet, om nog iets anders te vinden en stelt geschrokkeb vast: die stomme wortelen, waaraan men een uurkan knabbelen, bevatten ca. 1% Vet.
Dit artikel is vertaald uit het Duits. Bron: stupidedia